Veertien jaar geleden stapte Eline voor het eerst binnen bij Ateljee. Hoe ze precies hier terechtkwam? “Goh, dat weet ik eigenlijk niet meer,” lacht ze. “Ik denk dat ik spontaan gesolliciteerd heb. Het is al zo lang geleden.” Wat ze wél weet: het was een beslissing die haar leven veranderde.  

Van spontane sollicitatie tot vaste waarde 

Vandaag is Eline een vaste waarde in het sorteercentrum. Haar dagen zijn gevarieerd: van voorsorteren tot prijzen, van schijf één tot schijf drie. “Dat vind ik net leuk,” vertelt ze. “Elke dag is anders. En kledij prijzen? Dat doe ik het liefst. Soms kom je echte pareltjes tegen.” Ze mag ze niet ‘rechtstreeks van de band kopen’, maar af en toe vindt ze toch iets moois voor zichzelf in de winkel. “Mijn favoriete stuk? Een vestje dat ik hier ooit gekocht heb. Staat me nog altijd goed,” zegt ze trots. 

Mijn schijven? Dat is circulaire economie 

Het werk is intens, maar Eline haalt er veel voldoening uit. “Je sorteert iets, je prijst het, en dan weet je: dit krijgt een tweede leven in de winkel. Dat voelt goed.” Ze gelooft sterk in die circulaire gedachte. “Ik heb ooit gezegd: die schijven, dat is eigenlijk een vertaling van circulaire economie. En dat klopt ook.” 

Meer dan werk: een tweede kans 

Sociale tewerkstelling betekende voor Eline een nieuwe start. “Ik heb lang gezocht naar werk, vanaf mijn zeventiende. Zonder Ateljee weet ik niet of het gelukt was. Hier kreeg ik vertrouwen, stap voor stap. Ik heb een arbeidshandicap, maar ze hebben me aanvaard en laten groeien.” Vandaag is ze niet alleen een ervaren medewerker, maar ook actief bij de vakbond. “Ik wil er zijn voor anderen. Helpen, luisteren… dat zit in mij.” 

Met de collega’s naar de film 

Wat haar het meest motiveert? “De collega’s,” zegt ze zonder aarzelen. “We hebben een goeie band. Soms doen we ook dingen buiten het werk: een drankje, een filmpje, een wandeling. Dat maakt het fijn.” Tijdens corona was dat anders, maar zelfs toen bleef ze betrokken. “We mochten soms komen helpen om op te kuisen. Dat gaf toch een beetje houvast.” 

Trots op haar groei 

Als je Eline vraagt naar haar mooiste herinnering, hoeft ze niet lang na te denken: “Dat ik hier begon en meteen voelde: ik hoor erbij. Dat gevoel van welkom zijn, dat vergeet ik nooit.” En hoe ziet ze de toekomst? “Ik zit goed waar ik zit,” glimlacht ze. “Ik heb geen grote dromen, behalve blijven groeien en anderen helpen. Dus mijn start als vakbondsafgevaardigde is een zegen.” 

Helpend, luisterend, empathisch 

Eline omschrijft zichzelf in drie woorden: helpend, luisterend, empathisch. Wie haar kent, weet dat dat klopt. Ze is een van die stille krachten die Ateljee mee vormgeven. “Ik ben blij dat ik een van de gezichten ben van AVD,” zegt ze trots. En terecht: Eline is niet alleen een collega, maar ook een verhaal van veerkracht en verbondenheid.